Πονοκέφαλοι.
Να 'μαστε πάλι εδώ. Ή μήπως όχι;
Δεν έγιναν και πολλά τους τελευταίους 3 μήνες, και όμως φαίνονται αμέτρητα. Ένα από τα λίγα που θα μου μείνουν είναι το πιεσόμετρο που αγόρασα. Αναγκαστικά, στην αγωνιώδη μου αναζήτηση να βρω τι ακριβώς φταίει και είχα πονοκέφαλο επί 2 μήνες (σχεδόν) καθημερινά. Full-time τις περισσότερες μέρες, στα 3/4 της μέρας τις περισσότερες από τις υπόλοιπες. Δυνατός διαρκής πονοκέφαλος, με απότομα ξεσπάσματα σπασμών πίσω από το δεξί μάτι, φοβερά πράματα. Και με αυτόν τον σύντροφο έπρεπε να βγάλω τις μέρες των γιορτών στην δουλειά: Συνέχεια σκύψιμο και σήκωμα βαρών, μαζί με τράβηγμα παλετών βάρους 450-600 κιλών η καθεμιά (κατά μέσο όρο - υπάρχουν και πολύ πιο βαριές), πολλές φορές μέσα στη ημέρα. Πονοκέφαλος δυνατός, ξανά και ξανά, και ξανά. Το μόνο θετικό που είχε, ήταν το ότι με άφηνε να κοιμηθώ. Όχι ότι σταμάταγε - απλά υποχωρούσε, έτσι σαν μια μικρή χάρη για την μέρα-κόλαση που μόλις είχε τελειώσει.
Ξεκίνησε 3 μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Και δεν έχει σταματήσει ακόμα εντελώς. Περιορίστηκε περισσότερο σε κάτι σαν μούδιασμα, κάτι σαν ένα απαλό άγγιγμα, πιο πολύ σα να λέει "Τσα! Δεν έχω φύγει ακόμα, Αλέξη! Μπορεί να με μαστουρώνεις λιγάκι με τα χάπια, αλλά είμαι εδώ. Και περιμένω να αρπάξω την ευκαιρία να σκάσω μύτη, και να σε ταλαιπωρήσω". Αυτό το τελευταίο, είναι ένα δείγμα του πως προσπαθώ να το αντιμετωπίσω όλο αυτό: Έδωσα όνομα και (ακαθόριστη) μορφή στον πονοκέφαλο, περίπου όπως οι αρχαίοι χάριζαν θεότητες σε κάθε τι γύρω τους που τους σαγήνευε ή τους τρόμαζε. Ο δικός μου θεός Λάκης.
Παυσίπονα δεν έπιαναν. Δεν θέλω να κάνω διαφήμιση, αλλά ασπιρίνη, λοναρίντΝ, ντεπόν, πονστάν, και κάνα-δυο άλλα που δεν θυμάμαι, δεν έπιασαν. Ακλόνητος ο Λάκης. Ένα κατάφερε να υπνωτίσει λίγο την κατάσταση, το παναντόλ έξτρα.
Τι σε ακούω να ρωτάς; Αυτό με τα "χάπια"; Μα ναι, έκανα και το μεγάλο βήμα στην ζωή μου και επισκέφτηκα γιατρό, κάτι που το είχα κάνει ελάχιστες φορές στην ζωή μου μέχρι πρότινος. Ξεκίνησα από εφημερία στο Αιγηνήτιο, μέσα Γενάρη, ειδικό (υποτίθεται) στα θέματα νευρολογίας. Μετά από μια διεξοδική εξέταση από μια γλυκήτατη κοπελιά (Ελένη την λένε - να 'ναι καλά!), και μια κουβέντα με έναν αρχι-γιατρό (ή κάτι τέτοιο), το συμπέρασμα ήταν σαφές: πρέπει να κάνω μια μαγνητική τομογραφία, για να δούμε αν παίζει κάτι. Επόμενο βήμα, γιατρός του ΙΚΑ (αν και τότε το έλεγαν κάπως αλλιώς, και τώρα πάλι έχει αλλάξει όνομα), για να "γράψει την εξέταση". Το ραντεβού ήταν 4 μέρες μετά, η εξέταση άλλες 3. Επιπλέον δυσκολίες σε όλο αυτό, ήταν (και παραμένει) το ότι όλες οι δουλειές αυτές πρέπει να γίνονται απογευματινές ώρες. Για διάφορους και άσχετους με το θέμα μας λόγους, δεν μπορώ να λείψω πρωί από την δουλειά.
Καθαρή η τομογραφία, αλλά έδειξε ένα περίεργο πράμα στην μύτη μέσα. Επόμενη κίνηση, πάλι ο νευρολόγος για τα περαιτέρω: Ξεκινάω συγκεκριμένο χάπι σαν "αγωγή". Τίποτα ιδιαίτερο, ένα παυσίπονο ήταν (ναπροζίν), μαζί με κάτι για το στομάχι. "Έλα μετά από 2 βδομάδες να μου πεις τι γίνεται", ήταν η εντολή. Μου έδωσε και άλλο ένα πιο δυνατό παυσίπονο, για κάποιον δυνατό πονοκέφαλο που μπορεί να με έπιανε κατά την διάρκεια της "αγωγής". Μου έκοψε και το παναντόλ - μπορεί να προκαλέσει εθισμό, είπε... Στο μεταξύ, και έχοντας πάρει φόρα με τα των γιατρών, πήγα και σε ΩΡΛ, για το θέμα με την μύτη. Είδε την μαγνητική, έχωσε ένα μικρό κωνικό παλούκι στο αριστερό ρουθούνι (που έδειχνε αρκετά βρώμικο - και βέβαια, δεν το έβγαλε από κάποιο μηχάνημα απολύμανσης, αποστείρωσης ή κάτι τέτοιο), και απεφάνθην: 1.600 ευρώ για τον καυτηριασμό στις κόγχες, στην κλινική που δουλεύει κάπου στα Πατήσια. Συγγνώμη, ξέχασα να αναφέρω ότι στο ΙΚΑ ήταν αυτός ο ΩΡΛ. Δεν πήγα σε ιδιώτη, αλλά στην κλινική του μου πρότεινε να πάω. "Και γιατρέ, έχει καμία σχέση το πρόβλημα στην μύτη με τους πονοκεφάλους;". "Όχι", ήταν η απάντησή του. Τζίφος...
Τα χάπια συνεχίζοταν, ο πονοκέφαλος υποχώρησε σε αυτό το παιχνιδιάρικο κρυφτούλι που περιγράφω πιο πάνω. Την μια μέρα πόναγα πολύ, την επόμενη όχι-και-τόσο. Συνέχεια με τα μάτια. Ιδιώτης γιατρός, που συνεργάζεται με το ΙΚΑ. Με μια λεπτομέρεια: Η εξέταση καλύπτεται από το ΙΚΑ, ένα συγκεκριμένο υγρό για να σου πάρει ο γιατρός την πίεση στα μάτια όχι. 20 ευρώ είναι αυτό. "Τι βλέπεις, γιατρέ; Κάποιο πρόβλημα που να έχει σχέση με τους πονοκεφάλους"; "Όχι", ήταν η απάντησή της, "τα μάτια σου είναι μια χαρά, τα γυαλιά σου είναι εντάξει, δεν έχουν αλλάξει οι βαθμοί, και η πίεση είναι εντάξει - τίποτα που θα προκαλούσε πονοκεφάλους"... Και άλλος τζίφος (είναι, άραγε, μετρήσιμο, το ουσιαστικό "τζίφος"; είναι, άραγε, καν ουσιαστικό;).
Ξανά νευρολόγος. "Μείωσε την δόση, και έλα σε τρεις βδομάδες να μου πεις τι γίνεται". Δεν έκατσα με σταυρωμένα τα χέρια - πάμε για ορθοπεδικό. Ακτινογραφία αυχένα, και αυτή καθαρή. Ή μάλλον όχι ακριβώς. Η γνωμάτευση, πήγε κάπως έτσι:
-"Ναι, έχεις κάποιο μικροπροβληματάκι στον αυχένα, τίποτα σοβαρό, και τίποτα ανησυχητικό. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι για αυτό, και δεν μπορείς άλλωστε."
-"Και, γιατρέ, μπορεί να προκαλεί πονοκεφάλους αυτό;"
-"Ναι, μπορεί".
-"Και τι να κάνω για αυτό;"
-"Παίρνεις όποιο παυσίπονο σε πιάνει".
-"Και";
-"Αυτό. Περαστικά".
Το τελευταίο, το φαντάστηκα ότι το είπε. Δεν είχα πάει προσωπικά, έστειλα την μάνα μου στον γιατρό να δει την ακτίνα. Πρωινή ώρα γαρ... Άλλος ένας τζίφος.
Ξανά νευρολόγος. Του είπα ότι ο πονοκέφαλος, έχει υποχωρήσει αλλά όχι εντελώς. Δεν ανέφερα το όνομα που του έχω δώσει... Και η απόφαση; Σταματάω τα χάπια τελείως, για να δούμε τι θα γίνει. ΑΝ με πιάσει πονοκέφαλος πάλι, πρέπει να πάρω μεσουλίντ. "Έλα σε δύο εβδομάδες, και αν υποτροποιάσει, να σου γράψω μια μαγνητική αγγείων". Ο Λάκης, βέβαια, έχει άλλη γνώμη. Στο μεταξύ, ο αλμπάνης ΩΡΛ μου είχε κάτσει στο στομάχι. Έτσι είπα να πάω σε ιδιώτη, πάλι που συνεργάζεται με το ΙΚΑ/εταμ/οπυυ/ή-όπως-σκατά-το-λένε-το-μπουρδέλο-αυτό. Με εξέτασε καλά-καλά, μου έχωσε διάφορα παλούκια στην μύτη και στο στόμα, μέχρι κάμερα έβαλε, και μου εξηγούσε. Βρήκε φοβερά προβλήματα. 2 ατάκες του:
1-"Με λίγα λόγια, είσαι η χαρά του ΩΡΛ".
2-"Την μύτη, μόνο για τα γυαλιά την έχεις";
Και αυτός, δουλεύει σε ιδιωτική κλινική, και μου είπε ότι αν θέλω να με αναλάβει αυτός, το φιρμάνι είναι γύρω στα 3 χιλιάρικα... Τελική ανώτερη τιμή, όλα μέσα. "Και, γιατρέ, μπορεί αυτό να προκαλεί τους πονοκεφάλους"; "Φυσικά, αν όλα τα υπόλοιπα που κοίταξες είναι καθαρά, το ότι δεν μπορείς να πάρεις ανάσα επειδή είναι όλα κλειστά εκεί μέσα είναι πολύ πιθανό να σου προκαλεί πονοκεφάλους". Μάλιστα. Αυτό έγινε μόλις προχθές... Και εκεί έχω μείνει.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Το μόνο που ξέρω, είναι το ότι πονάω. Ακόμα. Όχι με την ίδια ένταση (αλλιώς θα είχα τρελλαθεί, ή κάτι χειρότερο), αλλά πονάω. Μαζί με το πιεσόμετρο, θα μου μείνουν και άλλα πράγματα.
Όπως αυτό: Κάθε φορά που πήγαινα στον νευρολόγο (εννοείται πάντα στον ίδιο), έπρεπε να ξαναλέω το ιστορικό όλο από την αρχή - δεν θυμόταν τίποτα. Δεν παραπονιέμαι, φυσιολογικό είναι. Δεν μπορεί να εξετάζει 20 νοματέους την μέρα, και να πρέπει να θυμάται κάθε ιστορία τους ανά 2-3 βδομάδες που έρχονται και ξανάρχονται. Εξάλλου, τι θα μπορούσε να κάνει; Να κρατάει κάποιου είδους ιστορικό; Να σημειώνει κάποια βασικά πράματα στο βιβλιάριο, ή σε κάποιο κάποιου είδους αρχείο; Αστεία πράματα!
Ή την εξέταση στο Αιγηνείτιο. Μετά τα διάφορα "Περπάτα σε ευθεία", "κάνε κουτσό", "πιάσε την μύτη με το αριστερό" και άλλα τέτοια, η κοπελιά έβγαλε το σφυράκι. Ναι, εκείνο το καταπληκτικό σφυράκι που βλέπουμε στις παλιές ελληνικές κωμωδίες, εκείνο με το τριγωνικό κεφάλι, που χτυπάνε τα γόνατα για να δουν αντανακλαστικά κλπ. Έβαλα τα γέλια μόλις το είδα! Και το απίστευτο είναι ότι όντως δουλεύει αυτό το πράμα! Τιναζότανε το πόδι...
Κάτι ακόμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ από το προηγούμενο τρίμηνο, είναι μια σκληρή συνειδητοποίηση αυτού που συνήθως το λέμε με ποιητική διάθεση, και συνήθως επιδερμικά: Μόνο όταν σου λείψει κάτι, καταλαβαίνεις το πόσο το είχες ανάγκη. Στην περίπτωσή μου, βέβαια, το αντίστροφο: Ξύπνησα μια Κυριακή, κάπου αρχές Φλεβάρη, και απλά το κεφάλι μου δεν πόναγε! ΚΑΘΟΛΟΥ! Δεν είχα κάνει κάτι ιδιαίτερο την προηγούμενη μέρα (εκτός την κανονικής "αγωγής"/πειράματος). Και όμως, είχα μια απίστευτη διαύγεια για τα πάντα. Ειλικρινά, εκείνη την ημέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ: Μια νησίδα, πολύ μικρή, μέσα σε έναν ωκεανό πόνου, που κράτησε μόλις μια μέρα. Μέχρι την ημέρα εκείνη, είχα ξεχάσει το πως είναι να είσαι "υγιής".
Η ένα άλλο θέμα που προέκυψε πριν καμιά βδομάδα. Πόνος στη μέση... Ένα μάτσο χάλια, σου λέω.
Ή το ότι το επόμενο ελεύθερο ραντεβού στο Ιατρείο Κεφαλαλγίας στο Αιγηνίτειο, είναι τον Μάιο.
Ή, τελικά, το ότι κάθομαι και παραπονιέμαι για έναν πονοκέφαλο, ενώ άλλοι εκεί έξω υποφέρουν χρόνια από καρκίνους, νεφρά, εγκεφαλικά, αναπηρίες και όλα αυτά τα υπέροχα που μπορεί να συμβούν στο ανθρώπινο σώμα.
Σήμερα, ήταν δύσκολη μέρα. Ο Λάκης, αγρίεψε, και το μεσουλίντ δεν τον άγχωσε. Σήμερα, λοιπόν, έκατσα και έγραψα το σεντόνι τούτο. Λέει κάτι μέσα που σε έκανε να σκεφτείς; Μάλλον όχι. Έμαθες κάτι περισσότερο για μένα; Μπορεί. Σε έκανα να βαρεθείς την ώρα και την στιγμή που αποφάσισες να διαθέσεις λίγο από τον πολύτιμό σου χρόνο για να διαβάσεις κάτι σχετικά άσχετο με σένα; Μάλλον ναι. Σόρρυ για αυτό - έπρεπε να τα γράψω κάπου. Είναι το μοναδικό πράμα που έχω κάτσει να γράψω όλον αυτόν το καιρό, άλλο ένα παρελκόμενο του εδώ και 3 μήνες νέου μου συντρόφου.
Και τι δουλειά έχει το πιεσόμετρο; Γιατί ήταν αυτό που μου έμεινε περισσότερο από κάθε τι τους 3 μήνες που παλεύω με το Λάκη; Γιατί φαντάζει το πρώτο βήμα από μια ατέλειωτη σειρά βημάτων: Τι ακολουθεί μετά; Ένα "πι" (αυτό που περπατάμε), μια πάπια, ένας καθετήρας, άντε και καμιά κάσα.
.Png)
This has been, and will forever be, a 
